Wedstrijdweekend De Paai en De Drie Linden

Na een heel emotioneel weekend nog maar net een week geleden waren we op 6 en 7 juli 2019 weer op pad met Pasha naar wedstrijden. Een week om alles te laten bezinken moest voor mij genoeg zijn en dat was het ook. Pasha zelf hield er ook geen gevolgen meer aan over. Oef!

Zaterdag 6 juli De Paai in Turnhout

We hadden ons voorgenomen om dit weekend in al onze parcoursen door te rijden, geen weigeringen te herstellen, maar Pasha zonder veel druk te laten werken en plezier te maken zowel hij als ik. In ons vast was ik alleszins heel blij toen hij zijn wip netjes nam en de weave eveneens terwijl er een metertje links naast een hele rij mensen stond en zat te kijken. Enkele maanden vroeger zou dit mega-afleiding geweest zijn, vandaag liep hij mooi door. En dus was ik blij 😉 Stapjes zetten! Wij kunnen dat.

Ook in de jumping bleef ik doorlopen – enfin rijden – en was ik verbaasd door zijn startsnelheid waardoor ik mijn snelheid te laag had ingezet en al na vier hindernissen zo de controle verloor. Die hervond ik wel, maar een DK was onvermijdelijk.

Zondag 7 juli De Drie Linden in Tessenderlo

Het terrein van De Drie Linden is een pareltje 🙂 Mooie grote ringen ook waar Pasha en ik onze batterij – enfin die van mijn fiets – bijna op leegreden (note to self: in een weekend als dit niet vergeten op zaterdagavond de batterij van de Batec aankoppelfiets weer op te laden).

Ons vast parcours leverde Pasha een nieuwe naam op: Tunnelman. De eerste tunnel teveel (hindernis drie) nam hij door mijn onhandigheid nog bij het handlen met de fiets vlak na de start, maar de laatste tunnel die hij ging halen was echt nergens voor nodig, maar wellicht wel leuk voor hem 😉 Leuke dag voor ons allebei dus weer en nu eventjes rust.

PS. Je mag drie keer raden waarom Pasha soms te snel een tunnel neemt… coverfoto bij dit bericht is gemaakt in onze tuin 😉

Weekend in de Westhoek

Wedstrijden op zaterdag 29 juni en zondag 30 juni 2019 respectievelijk in Anzegem en Heule? Dan maak je er toch een extra lang weekend van! Pasha, mijn man en ik boekten drie overnachtingen in Passendale en doken er op vrijdag en maandag in de geschiedenis van WO I, gingen zaterdagavond uit eten in Kortrijk en er waren dus ook twee wedstrijddagen.

Zaterdag 29 juni HS De Wijze Hond Anzegem

Er werden temperaturen een stuk boven de 30 graden voorspeld dus startte deze wedstrijddag uitzonderlijk vroeg (verkennen om 7u30) en door het laten vallen van de pauze was iedereen nog net voor de middag en voor de grote warmte klaar. Top!

Pasha had net twee weken niet getraind wegens een blockage in zijn rug die behandeld werd met acupunctuur en massage. Ik had me ook voorgenomen om niet teveel druk te leggen sowieso en vooral plezier na te streven. Dat ging eigenlijk al snel mis toen Pasha een sprong miste en ik hem er toch over wilde sturen. Daarna liep 3/4 van het parcours wel goed tot hij net als op eerdere wedstrijden een karpersprong nam (= van de wip afspringen voor die de grond raakt) wat me eraan herinnerde daar weer extra op te gaan letten de dag nadien.

Ik was de jumping aan het verkennen en die leek me wel haalbaar voor ons dus ik zag alles helemaal zitten tot ik buiten de ring mijn man keihard hoor vloeken. Dat doet die normaal nooit en Pasha was bij hem dus ik kijk meteen en zie… dat Pasha aangevallen en overbeten wordt door een grote zwarte hond. Dát konden we missen. Ik rij meteen in hun richting, Katia had Pasha al weggehaald uit de situatie maar echt rustig was hij nog niet. Nu moet je weten dat wij van heel ver komen in onze training met Pasha en andere honden. Ik was zo blij met hoever we nu stonden en vreesde dat alles weer terug naar nul zou zijn. Dat gevoel werd bevestigd toen ik met Pasha naar onze tent terugreed en hij uitviel naar een hond die gewoon bij een groepje mensen stond en hoegenaamd niets uitstraalde wat een uitval kon rechtvaardigen. Terug naar af? Alleszins tranen en totale ontmoediging bij mij. Toch teruggegaan, toch de jumping gelopen, maar Pasha schrok op van alles en weigerde zowat elk toestel dat hem in de richting stuurde van de plek waar de aanval was gebeurd. Dan – omdat ik in principe geen opgever ben – nog wat met Pasha getraind tussen de honden van de andere ringen die nog aan het aanschuiven waren en ja… met heel veel twijfels in mijn hoofd terug vertrokken naar onze slaapplek in Passendale. Neem van mij aan dat ik heel slecht tot niet geslapen heb die nacht.

Zondag 30 juni Kynosclub Heule

Maar wij zijn dus geen opgevers. En dus stond ik zondag opnieuw aan de start in Heule. Dat is een Interclubwedstrijd ook, maar ik liep er gewoon de vier parcoursen. De uitdaging lag niet alleen in de parcoursen, maar ook in het werken aan Pasha zijn gedrag bij aanschuiven of verlaten van de ring en na onze laatste wedstrijd was ik zeker: we zijn NIET terug naar af. Pasha reageerde super op de positieve manier van werken die ik met hem heb ondertussen en onze runs waren misschien nog niet goed, maar op één van de drie wedstrijden eindig ik mijn run met de uitroep:”Kom hier jongen. *knuffel* We komen er wel. Later als we groot zijn.”

Ik ben er namelijk rotsvast van overtuigd dat we nog gaan groeien SAMEN 🙂 De mensen langs de kant blijven positief in hun reacties en soms verbazen we ook onszelf door de moeilijke stukken goed te doen en dan op meer eenvoudige stukken de mist in te gaan. De weg is nog lang, maar stap voor stap boeken we nog steeds vooruitgang.

What friends are for

Pasha had in het begin veel moeite met springen in de richting van een “prikkel”. Onder prikkel kan je bij hem vanalles verstaan. Honden horen daar zeker bij. Dus af en toe oefenen we ook thuis nog eens extra met één van de meest indrukwekkende prikkels die we kennen: Indy 🙂 Indy is een prachtige langharige Duitse herdershond, een reu van behoorlijke grootte ook en Pasha kent hem wel maar durft hem desondanks nog ontwijken. In onze tuin samen trainen is wel leuk.

Agility weekend Canis

Onze tweede wedstrijdervaring was er meteen eentje van 2 dagen, nl. op 18 en 19 mei 2019 bij Canis in Wechelderzande. Een grote wedstrijd. Met vijf ringen, maar voor ons was ring 1 belangrijk.

Dag 1 liepen we een agility (weer die vreemde sprong van de wip) en een jumping waarbij hij in die laatste even ging kijken naar een fotograaf. Dat leverde wel de foto op bovenaan dit bericht 😉 Foto’s van Dogness bij dit bericht trouwens. maar was uiteraard niet de bedoeling. De open jumping zou ik als training gewoon een eigen parcours gaan lopen, maar… het ging eigenlijk van kwaad naar erger wat Pasha zijn aandacht betrof en dus raakte ik zelf mijn vertrouwen weer kwijt en vond ik het zelf nodig me te verontschuldigen bij mijn coach. Die stuurde evenwel een bericht terug dat dat helemaal niet nodig was en ik de volgende dag opnieuw moest bekijken als nieuwe kansen en een goede training om Pasha en mezelf aan dit soort stresssituaties te laten wennen. Terug een dag plezier hebben in het samen werken en dan zouden we er wel komen.

Ik begon op dag 2 aan het vast parcours met als belangrijkste doel Pasha de wip mooi en volledig te laten nemen en om de laatste zes ofzo hindernissen vlot te nemen. Daarom zette ik hem niet terug aan de start van de weave toen hij het laatste paaltje miste, maar liep/reed ik gewoon door. De wip ging perfect en de laatste hindernissen inclusief de contactvlakken op de brug ook. Alle doelen gehaald en toch DK lopen? Het kan dus.

Na de middag liepen we onze jumping. Ik was er niet gerust is want op dag 1 lag de eerste tunnel op dezelfde plek en negeerde hij die om mensen te gaan begroeten – tja… – maar deze keer ging dit stuk supervlot en we reden door en door en door…. en kwam foutloos rond!!!!! OK, we overschreden de MPT met 1,55 seconde, maar ik was superblij met hoe dit liep. Ja, er is nog werk aan onze focus. Ja, natuurlijk moet ik veel sneller kunnen rijden nog om in de toekomst misschien ooit binnen SPT te eindigen, maar we liepen wel zonder parcoursfouten uit he! Wij! Ik! Met Pasha!

Onze eerste wedstrijd bij KV Genebos

Op zondag 7 april 2019 liepen we onze eerste wedstrijd op KV Genebos in Ham. Dat was dus eigenlijk maar 2 weken na onze TAP en… het was IN-DRUK-WEKKEND.

En dan bedoel ik niet dat we indrukwekkend goed presteerden naar de standaard agility normen in onze wedstrijden, maar wel dat het zowel voor Pasha als voor mij onze eerste wedstrijd was en ik mijn ogen uitkeek. Zoveel mensen, honden, 3 ringen, tentjes, volle parking, toeschouwers overal enz. Dat gevoel om daarbij te kunnen horen, daartussen te rijden en dat te doen met een glimlach zo breed als mogelijk, dát kan ik echt niet beschrijven. Behalve dan: het was mooi 🙂

De eerste wedstrijd was het vast parcours (dus inclusief raakvlakken) en dat liepen we onder grote belangstelling en leverde ons een luid applaus op. Ik ben vrij zeker dat wij de DK waren met het grootste applaus. Alle handen, tot en met die van de keurmeesters toe, gingen op elkaar. Tot mijn grote verbazing sprong Pasha al van de wip nog lang voor die de grond raakte. Dat deed hij werkelijk nooit op training, niet in LADO, niet op BHV, niet thuis… en nu ineens wel. Het doet toch iets met een hond – en zijn handler – zo’n wedstrijd 😉 De jumping liep al vlotter vond ik al bleek hier het struikelpunt dat ik zelf de volgorde van de sprongen plots vergeten was en hij dan wegens het uitblijven van een duidelijke cue van mij wat verder door sprong dan nodig, dus: DK.

Er was die dag op KV Genebos ook een open jumping. Voor mij is dus echt alles in agility nieuw. Dus moest ik aan mijn trainster, Katia Hendrickx, vragen wat een open jumping eigenlijk was 🙂 Bleek dat alle honden per grootte samen konden lopen op een jumpingparcours. Dat parcours stond in een andere ring dan in degene waarin onze andere wedstrijden waren en we konden samen aanschuiven met haar honden dus ja, we zouden het erop wagen. Al na de tweede passage van Pasha door de eerste tunnel reed ik mezelf vast – met andere woorden ik reed niet zoals we verkend hadden – en ja… dan verlies je meteen tijd en een beetje zelfvertrouwen. Toch liep het daarna nog redelijk – hij zag wel allerlei dingen die hem interessant leken – maar we deden gewoon verder en ja… het was LEUK! Dus reden we tevreden terug naar huis. Onze eerste ervaring met een wedstrijd en meteen drie keer kunnen lopen. Geen negatieve reacties gehad, alleen aanmoedigingen en steun gevoeld. Ook dat was een geruststelling. Pasha is een softie, maar zijn baasje ook wel eigenlijk 🙂

Filmpje tegen de zon in… maar hey, kan gebeuren 🙂

Brevet agility aka. TAP

Met ons werkboekje op zak schreven we ons in voor de TAP op 24 maart 2019 bij A-team in Herent. Op zo’n TAP krijg je twee kansen en mag je maximaal 15 strafpunten hebben om geslaagd te zijn. Pasha en ik slaagden bij onze eerste poging.

Toch was ik – alweer – best nerveus. Het was eigenlijk onze eerste wedstrijdervaring in de zin van lopen op een onbekend terrein met publiek en andere honden in de buurt. Nu was er in Herent die namiddag alleen een TAP dus was het niet superdruk en dat was een bewuste keuze omdat Pasha nogal snel onzeker is en ik dus liever niet al te veel prikkels rondom wilde hebben. Op de filmpjes hoor je nochtans wel een hond aan de start onophoudelijk blaffen. Dat we dat goed doorstonden was overwinning nummer 1 die dag. Dat we vlot rondgeraakten (één raakvlak gemist wel) van de eerste keer (en ja, ik had een extra keer moeten wisselen tussen de tunnel en het dak) en ik spontaan mijn armen in de lucht gooi en eh… mega-super-blij klink bij mijn laatste bevelen was dan overwinning nummer 2 🙂

Wat ik die dag en op het oefenmoment in Herent enkele dagen eerder ook ondervond: heel wat mensen spreken me aan over hoe knap ze het vinden dat ik dit doe in een rolstoel. Voelt wat onwennig toch. Op één van de filmpjes zie je ook dat heel wat onbekende mensen ons ook filmen. Ook dat vond ik eerst vreemd, maar ondertussen ben ik er aan gewend. We vallen nu eenmaal op 😉

Werkboekje

Al vrij snel nadat we begonnen met trainen op agility werd duidelijk dat het ons doel was om zijn samen aan wedstrijden deel te nemen. Dromen mag. Toch?
En dus kreeg Pasha op 28 februari 2019 post van Sint Hubertus: zijn werkboekje agility 🙂

Het is een groen boekje met een grijze streep erover want Pasha heeft geen stamboom. Dat betekent dat we aan alle wedstrijden mogen deelnemen behalve aan het Belgisch kampioenschap of het wereldkampioenschap enzo. Maar eh… zover reikt mijn droom niet. Als Pasha en ik samen kunnen trainen en sporten en ons af en toe kunnen meten daarin met anderen is mijn persoonlijk doel bereikt. Ik wilde ook gewoon heel graag mijn mogelijkheden vergroten. Als rolstoeler doordringen in een wereld die daar op het eerste gezicht niet zo voor gemaakt is.

Test sociaal gedrag

Stap één als je aan wedstrijden in agility wil deelnemen is het behalen van het attest sociaal gedrag. Dat krijg je als je de zogeheten “soc test” met goed gevolg aflegt. Ik heb nog lang getwijfeld of ik deze test zelf zou afleggen met Pasha of het iemand anders zou vragen, maar uiteindelijk: ik ben de geleider en aangezien ik agility doe met mijn aankoppelfiets ben ik op 16 februari ook de soc test met mijn fiets gaan afleggen in Hondenschool Hond en Baas in Deurne.

Ik was serieus nerveus. Je mag deze test immers maar 2 x afleggen. De hond mag geen angst of agressie t.a.v. mensen of honden tonen. Nu is Pasha dus een onzekere jongen die reactief kan zijn. De weken en maanden voor de test heb ik hem zoveel mogelijk en zo positief mogelijk getraind op de situaties die in de soc test zitten. Honden op school, honden van de buren, de buren zelf 😉 en zowat iedereen die ik kon bedenken heeft een vraag om hulp gekregen met als resultaat dat we geslaagd waren bij onze eerste poging.
En ja… mensen met pakken ervaring in honden trainen zegden me wel dat zo’n test in principe niet veel voorstelt, maar het feit dat je na twee mislukkingen voor altijd uitgesloten wordt van deelname aan wedstrijden vond ik toch stresserend. Dat en het feit dat ik het dus allemaal doe met de rolstoel en ik toen nog helemaal niet wist hoe men daar op zou reageren.

Ondanks mijn loopnummer 13 (…) dus toch netjes met Pasha zijn attest sociaal gedrag naar huis kunnen gaan 🙂 De eerste reacties op mijn rolstoel waren toch wat verbaasd en onwennig maar tegelijk ook altijd positief en eerder nieuwsgierig en dus zeker niet afwijzend. Oef!

Voor meer info over de test sociaal gedrag klik hier.

Indoor Hondensportcentrum LADO

Eind augustus 2018 stuurde ik via Messenger een vraag naar de Facebookpagina van Indoor Hondensportcentrum LADO. Dat ik een Border Collie van toen bijna 2 jaar had en met mezelf als geleider in een rolstoel agility wou trainen en of dat bij hen zou kunnen? Het antwoord was even snel als positief. Ja, die uitdaging wilde Katia Hendrickx wel aangaan. We maakten snel een eerste afspraak en sindsdien kan je Pasha en mij wekelijks in Langdorp vinden.

We evolueerden er van lage sprongen naar “sprongen op hoogte” (= 60cm). We leerden er één voor één de toestellen kennen en nog veel belangrijker: ik leerde er met Pasha werken én we ontdekten samen week na week de mogelijkheden en de beperkingen van mijn rolstoelfiets. We gingen op zoek naar hoe ik wel of niet kan “handlen”, we zoeken er mijn rijlijnen en proberen de verschillende opties uit.

Ik heb er al veel kleine en grote geluksmomenten meegemaakt. Bijvoorbeeld toen Pasha voor het eerst over het dak ging. Want ja, alles is anders als je in een rolstoel zit. Je moet je maar eens proberen voor te voorstellen dat je op een stoel zit en dat je je hond over zulk een hoge hindernis moet sturen. Je kan niet naast hem gaan staan om hem te begeleiden. En dan zie je je hond daar over lopen alsof hij nooit anders deed. Dát zijn dus dingen die mij gelukkig maken.

We vonden er een heel aantal mensen die ons helpen, steunen – ook op wedstrijden – en mee zoeken naar oplossingen voor kleine en grote problemen. We doen er ook meer dan agility alleen. We maken al eens een uitstap naar Hoopers of doen er zoekspelletjes enzo. Pasha is er echt “hond aan huis” geworden dus 😉

Hondenschool

Om met je hond agility te trainen moet je op zoek naar een hondenschool waar ze daarin les geven. Dat zijn er best wel wat en voor ons was de keuze vrij eenvoudig. Doordat wij aangesproken werden door Veerle Le Compte, een buurvrouw van ons, die zelf les geeft bij de Bonheidense Hondenvrienden en ik daar in oktober 2018 een paar keer langs ging om er met enkele andere instructeurs te praten en daar telkens een goed gevoel bij had, beslisten we om bij hen in november deel te nemen aan de toelatingsproef agility.

Die lukte ons van de eerste keer en ondertussen zitten wij in de stuurgroep agility op school en kunnen we er twee keer per week gaan trainen. Al is het voor mij fysiek niet altijd haalbaar om dat ritme te volgen, ik probeer wel zo vaak ik kan te gaan.

Een tip voor het kiezen van een hondenschool als je een beperking hebt: praat van begin af aan zo open mogelijk over je beperkingen en zoek mensen (dus: instructeurs) die je in je sportieve ambitie willen steunen en bereid zijn om hun lessen of oefeningen waar nodig aan te passen en die je zelf ook mee laten zoeken naar wat haalbaar is.
Je moet niet flauw doen: natuurlijk betekent het hebben van een handicap dat je beperkt bent in een aantal dingen, maar wanneer mensen van meet af aan al niet bereid zijn daarin mee te denken en dus meteen al twijfelen of jij wel geschikt bent als geleider in deze of gene sport, zoek dan verder tot je een school vindt waar ze die twijfels niet hebben. Dat is een belangrijke les die ik met Pasha geleerd heb.