Weekend in de Westhoek

Wedstrijden op zaterdag 29 juni en zondag 30 juni 2019 respectievelijk in Anzegem en Heule? Dan maak je er toch een extra lang weekend van! Pasha, mijn man en ik boekten drie overnachtingen in Passendale en doken er op vrijdag en maandag in de geschiedenis van WO I, gingen zaterdagavond uit eten in Kortrijk en er waren dus ook twee wedstrijddagen.

Zaterdag 29 juni HS De Wijze Hond Anzegem

Er werden temperaturen een stuk boven de 30 graden voorspeld dus startte deze wedstrijddag uitzonderlijk vroeg (verkennen om 7u30) en door het laten vallen van de pauze was iedereen nog net voor de middag en voor de grote warmte klaar. Top!

Pasha had net twee weken niet getraind wegens een blockage in zijn rug die behandeld werd met acupunctuur en massage. Ik had me ook voorgenomen om niet teveel druk te leggen sowieso en vooral plezier na te streven. Dat ging eigenlijk al snel mis toen Pasha een sprong miste en ik hem er toch over wilde sturen. Daarna liep 3/4 van het parcours wel goed tot hij net als op eerdere wedstrijden een karpersprong nam (= van de wip afspringen voor die de grond raakt) wat me eraan herinnerde daar weer extra op te gaan letten de dag nadien.

Ik was de jumping aan het verkennen en die leek me wel haalbaar voor ons dus ik zag alles helemaal zitten tot ik buiten de ring mijn man keihard hoor vloeken. Dat doet die normaal nooit en Pasha was bij hem dus ik kijk meteen en zie… dat Pasha aangevallen en overbeten wordt door een grote zwarte hond. Dát konden we missen. Ik rij meteen in hun richting, Katia had Pasha al weggehaald uit de situatie maar echt rustig was hij nog niet. Nu moet je weten dat wij van heel ver komen in onze training met Pasha en andere honden. Ik was zo blij met hoever we nu stonden en vreesde dat alles weer terug naar nul zou zijn. Dat gevoel werd bevestigd toen ik met Pasha naar onze tent terugreed en hij uitviel naar een hond die gewoon bij een groepje mensen stond en hoegenaamd niets uitstraalde wat een uitval kon rechtvaardigen. Terug naar af? Alleszins tranen en totale ontmoediging bij mij. Toch teruggegaan, toch de jumping gelopen, maar Pasha schrok op van alles en weigerde zowat elk toestel dat hem in de richting stuurde van de plek waar de aanval was gebeurd. Dan – omdat ik in principe geen opgever ben – nog wat met Pasha getraind tussen de honden van de andere ringen die nog aan het aanschuiven waren en ja… met heel veel twijfels in mijn hoofd terug vertrokken naar onze slaapplek in Passendale. Neem van mij aan dat ik heel slecht tot niet geslapen heb die nacht.

Zondag 30 juni Kynosclub Heule

Maar wij zijn dus geen opgevers. En dus stond ik zondag opnieuw aan de start in Heule. Dat is een Interclubwedstrijd ook, maar ik liep er gewoon de vier parcoursen. De uitdaging lag niet alleen in de parcoursen, maar ook in het werken aan Pasha zijn gedrag bij aanschuiven of verlaten van de ring en na onze laatste wedstrijd was ik zeker: we zijn NIET terug naar af. Pasha reageerde super op de positieve manier van werken die ik met hem heb ondertussen en onze runs waren misschien nog niet goed, maar op één van de drie wedstrijden eindig ik mijn run met de uitroep:”Kom hier jongen. *knuffel* We komen er wel. Later als we groot zijn.”

Ik ben er namelijk rotsvast van overtuigd dat we nog gaan groeien SAMEN 🙂 De mensen langs de kant blijven positief in hun reacties en soms verbazen we ook onszelf door de moeilijke stukken goed te doen en dan op meer eenvoudige stukken de mist in te gaan. De weg is nog lang, maar stap voor stap boeken we nog steeds vooruitgang.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.