Politica zijn is ook representatie. Dat wil zeggen: op veel plaatsen aanwezig zijn, soms gaan spreken, mensen ontmoeten, evenementen bijwonen. Zoals hier in Leuven waar de vereniging van exgedeputeerden en provincieraadsleden uit de provincie Antwerpen graag een korte speech van een actief provincieraadslid wilde.
De vraag belandde bij mij en ik ging daar graag op in. Vooraf – uiteraard – vermeld dat ik rolstoelgebruiker ben. Om dan eens ter plaatse – zoals wel vaker – vast te stellen dat het diner op de eerste verdieping zou doorgaan en er geen lift aanwezig was.
Dan kan je verschillende dingen doen. Afdruipen, triest zijn of boos en gefrustreerd of – waarom niet – al deze vier emoties tegelijk. Sterker dan dat zijn en iedereen vragen rechtstaand op het gelijkvloers naar je te luisteren in plaats van gezellig boven met de voeten onder tafel.
Ik koos voor het tweede. In de hoop dat de meerderheid van de aanwezigen hierdoor in de toekomst net iets langer stilstaat bij het aspect toegankelijkheid als ze een event organiseren. De restaurantuitbater idem. En wie weet. Ooit. Wordt alles anders…
Maar toch even dit. Zo’n avond. Dat is niet tof.
Al zal je het op het moment zelf niet aan mij gemerkt hebben.