Mijn grootvader kon er uren over vertellen. Over de vlucht. Over de witte brigade “Fidelio”. Over de zwarten. Mijn grootmoeder werd de rest van haar leven misselijk als ze de Duitse voorden voor aardappelen en ajuin hoorde. Want dat kwamen de Duitsers opeisen op de boerderij van haar ouders.
Wij hebben het geluk in vrede op te kunnen groeien. Als hou ik net als velen mijn hart vast.
Daarom wordt het van langsom belangrijker om de gesneuvelden, de weggevoerden, de burgerslachtoffers uit beide gestreden wereldoorlogen te herdenken. En dat deden we vandaag in Keerbergen.
Het begon met The Last Post op het kerkhof. Daarna was er de misviering en de toespraak van de burgemeester aan het monument naast de kerktoren.
Opdat we nooit vergeten.
Manon Piot legde namens Vooruit Keerbergen een krans neer aan het monument.